Emulsja stosowana w ŁZS i łupieżu
Wyrób medyczny

ŁZS i rodzaje łupieżu

Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) (Dermatitis seborrhoica)

ŁZS jest przewlekłym, nawrotowym stanem zapalnym skóry, który lokalizuje się zazwyczaj w obrębie skóry owłosionej głowy, okolicach wyprzeniowych i miejscach o dużej liczbie gruczołów łojowych. Klinicznie zmiany manifestują się pojawieniem delikatnego rumienia z towarzyszącym złuszczaniem (często dość silnym) naskórka. Złuszczanie ma charakter otrębiasty. W niektórych przypadkach obserwuje się tworzenie strupów. Zmiany pojawiają się najczęściej w pierwszej kolejności w obrębie skóry owłosionej głowy, a następnie przechodzą na przylegającą skórę nieowłosioną i lokalizują się na czole wzdłuż linii włosów, w obrębie brwi, za uszami i w fałdach nosowo-wargowych. Ponadto wykwity mogą pojawiać się na skórze wzdłuż kręgosłupa (rynna łojotokowa) oraz w okolicy mostkowej. W sprzyjającej lokalizacji przy nasilonym stanie zapalnym może dochodzić do wystąpienia rozpadlin i przeczosów, które bywają także następstwem często towarzyszącego świądu. ŁZS cechuje się sezonowością, częste nawroty obserwuje się jesienią i zimą.


Źródło: Łupież i łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy – patogeneza, obraz kliniczny oraz aspekty terapeutyczne, L. Brzezińska-Wcisło, D. Wcisło-Dziadecka, A. Lis-Święty, D. Trzmiel, Postępy Dermatologii i Alergologii 2007; XXIV, 2: 59–64

Łupież zwykły ((Pityriasis simplex) lub łupież suchy (Pityriasis sicca) najbardziej pospolita odmiana łojotokowa

Łupież zwykły najczęściej obejmuje owłosioną skórę głowy. Sporadycznie może dotyczyć okolicy brwi, wargi górnej, owłosienia pachowego i pachwinowego. W początkowym stadium choroby drobnootrębiaste złuszczanie obserwuje się na szczycie głowy, następnie objęta zostaje cała okolica ciemieniowa i zmiany rozprzestrzeniają się bocznie na okolice skroniowe. W obrazie klinicznym dominują drobne srebrzysto popielate łuski, które samoistnie lub podczas czesania oddzielają się od podłoża, pozostają między włosami lub opadają na ubranie, dając obraz ubrania przysypanego mąką. Włosy nie ulegają zmianom morfologicznym ani funkcjonalnym, nie notuje się więc zwiększonego ich wypadania.

Objawy, jakie można zauważyć przy łupieżu suchym to płatkowe złuszczanie, świąd, uczucie suchej lub nadmiernie „ściągniętej” skóry głowy.

Bardzo często z wiekiem łupież zwykły przekształca się w łupież tłusty.

 

Źródło: Łojotokowe zapalenie skóry i łupież: konsensus postępowania terapeutycznego. Wytyczne rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne; Eugeniusz Baran, Jacek Szepietowski, Romuald Maleszka, Waldemar Placek, Zygmunt Adamski, Wiesław Gliński

Łupież tłusty

Łupież tłusty jest następstwem łupieżu zwykłego.
Łupież tłusty charakteryzuje się występowaniem żółtych, tłustych łusek, bardzo mocno przytwierdzonych do podłoża. Obserwuje się także nawarstwianie łusek i powstawanie strupów. Łuski zlokalizowane są zazwyczaj na podłożu zapalnym. Często zmianom towarzyszy znaczny świąd oraz wypadanie włosów.
Łupież tłusty jest mniej widoczny od łupieżu suchego ale jest bardziej problematyczny. Trudniej jest się jego pozbyć. Nasilony może powodować łysienie.

Łupież pstry (Pityriasis versicolor)

To grzybicze zakażenie skóry (Malassezia globosa, furfur). Do zakażenia dochodzi najczęściej po okresie dojrzewania, w ciepłym i wilgotnym środowisku. W tym zakażeniu mamy różne etapy. Pierwsze stadium choroby to pojawiające się na ciele niewielkie żółto-brunatne plamki, o nieregularnym kształcie i wielkości nieprzekraczającej zazwyczaj czterech milimetrów, następnie plamki te poszerzają się i zlewają ze sobą. Najczęściej zmiany skórne pojawiają się na plecach, ramionach, górnej części klatki piersiowej oraz kończynach górnych. Bardzo rzadko i to w zaawansowanych stadiach choroby zmiany mogą pojawić się nawet na twarzy. Plamy wykazują drobno płatkowe złuszczanie, bez stanu zapalnego i mają tendencję do zlewania się. Ponieważ Melassezia wytwarza kwas azelainowy, hamujący wytwarzanie melaniny, ogniska zakażone nie opalają się. Łupież pstry ma nawrotowy charakter i nieleczony może doprowadzić do nowotworu skóry.

Łupież pstry nigdy nie zajmuje powierzchni paznokci. Spotykany jest na całym świecie najczęściej u osób w młodym wieku, po okresie dojrzewania z w pełni wykształconymi gruczołami łojowymi lub u osób w średnim wieku, jednakowo często u kobiet i mężczyzn.

Jak się objawia łupież pstry?

Łupież pstry pojawia się najczęściej na skórze karku, pleców i klatki piersiowej, ale również na nogach, owłosionej skórze głowy, wzgórku łonowym, przedramionach i ramionach. U dzieci często znajduje się na twarzy. Przy zdrapaniu powierzchni ognisk skóra złuszcza się łupieżowato. Rzadko spotyka się oznaki stanu zapalnego.
Nazwa pstry wywodzi się od białych ognisk pojawiających się w obrębie niezmienionej, opalonej skóry, gdyż pod wpływem promieni słonecznych miejsca zmienione nie ulegają opaleniu (stwarza to obraz przypominający bielactwo nabyte).

Objawy:


Źródło: "Dermatologia dla kosmetologów" , Z. Adamski, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego, Poznań 2007

© Copyright 2018 Axxon. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Axxon
Strona internetowa wykorzystuje pliki cookies - dowiedz się więcej